اینم عکس های خودم هستن که به خاطر شما دوستان گذاشتم که ببینید این اقا داود کیه

نظر یادت نره!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

اگر می دانی در این جهان
کسی هست که با دیدنش
رنگ رخسارت تغيیر می کند
و صدای قلبت آبرویت را به تاراج می برد.
مهم نیست که او مال تو باشد .مهم این است که فقط:
زندگی کند.....لذت ببرد و نفس بکشد.
و تو..............هیچ.

آمدی چه زیبا!گفتم دوستت دارم،چه صادقانه!پذیرفتی چه فریبانه!آغوشم برایت باز شد،چه ابلهانه!

باتو خوش بودم ،چه کودکانه!همه چیزم شدی،چه زود!به خاطر یه کلمه مرا ترک کردی،چه ناجوانمردانه!نیازمندت شدم،چه حقیرانه!واژه ی قریب خداحافظ به میان آمد،چه بی رحمانه!

ومن سوختم ،چه عاشقانه!ولی...هنوزم دوستت دارم غریبه!!!

غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره

آخر خط زندگی این نفس های آخره

وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر می شم

وقتی که با یه زخم زبون از این و اون دلگیر میشم

این آخر راه دیگه

باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

باید برم باید برم باید که بی تو بپرم

آخ که چه سنگین میزنه

این نفس های آخرم

سکوت من نشونه ی رضایتم نیست می دونی

گلایه هام رو می تونی از سوی چشم هام بخونی

بگو آخه جرم چیه

که باید این جور بسوزم

هیچی نگم داد نزنم لبهام رو هم بدوزم

در به در غزل فروش منم که گیتار می زنم

به هر نگات به عکست انگار من خودم رو دار می زنم

نفرین به عشق و عاشقی

نفرین به بخت و سرنوشت

به اون نگات که عشقت و تو سرنوشت من نوشت

نفرین به من نفرین به تو

نفرین به عشق من وتو

به ساده بودن من و به اون دل سیاه تو

نظر یادت نره..

من بودم و غروبی سرخ که نشان از تاريکی تلخی داشت

به ذهنم فشار آوردم تا تو را به خاطر آورم

ولی هر چه سعی کردم به ذهنم هم نيومدی

همان لحظه که خورشيد خانم داشت می رفت

به خاطرم اومد که تو تمام هستی من بودی

و لی نميدانستم که به زيبا یهای دنيا نبايد دل بست

به تويی که زيبايی محض بودی

آنروز غروب عشق من بود

من فهميدم که وعده گلرخان وفايی ندارد

شکوه هايی که از تو داشتم به فراموشی سپردم

و گفتم که بايد او را زخاطر برد

خورشيد رفت و شب امد

ولی من هنوز روز را نديده ام

اگر هر غروب طلوعی دارد

ولی اين غروب طلوعی ندارد

حالا ديگر من مانده ام و يک دنيا تاريکی

غروب عشق اگر غمگين بود

ولی برایم دوست داشتنی بود

همین امشب
همین امشب که قلبم داغدار است
به دنبال نگاهت گشت و چون پیدا نکردش، بیقراراست.
برایت ناله خواهم زد:
همین امشب
همین امشب که چون ناله زدم من، آسمان گفت
که او در شهر خود آرام
کنار بستر مادر
به امید وهوای دیگری خفت .
به یادت اشک خواهم ریخت:
همین حالا
در این تنهایی غمگین مرد افکن
به یاد خاطرات روشن دیروز
چو می خواندم برایت قصه قلبم
بسی جانسوز و جان افروز
تو می گفتی که قلبم کوه درد است
ولی دیدم در آن شب
که چشمانت بسی بی درد و سرد است.
برایت باز خواهم خواند:
ولی بی تو، بدون لمس دستانت
بدون خنده هایت
بدون لحظه ای باتو ،بدون قصه ای از تو.
بدان من باز خواهم خواند:
ولی باتو
به همراه تمام لحظه هایم
که یادت با من است و می نگارد
به سطر دفتر قلبم نوایی
که غربت در تمام لحظه هایش هست
به دنبال تو خواهم رفت
به همراه سرابی که کشاندم
به صحرای کویر بی ترنم
که آنجا خواب باران هم حرام است
در این جاده ،اگر مردم
مرا روزی ، فقط یک روز
کنار لانه مرغان دریایی
که دریا را برای آسمانش دوست میدارند
که از دریا جدا و با نوایش
سرود عشق میخوانند
بخوابانید
که شاید دوری ام از تو
مثال دوری مرغان دریایی
زدریای بزرگ قلب تو باشد

برایت من خواهم مرد........

                 ·        حد اقل پنج نفر در این دنیا تو را دوست داردانقدر که حاضرند به خاطر تو بمیرند.

·        حد اقل 15نفر در این دنیا تو را به دلایلی دوست دارند.

·        تنها دلیلی که ممکن است کسی از تو متنفر باشد اینست که می خواهد مثل تو باشد.

·        یک لبخند تو میتواند برای هر کسی خو شبختی بیاورد حتی اگر از تو خوشش نیاید.

·        هر شب کسی با فکر تو به خواب می رود.

·        تو برای یک نفر یک دنیایی.

·        بدون تو شاید کسی نتواند به زندگی ادامه دهد.

·        تو فرد به خصوص و بی همتایی اما ... اما به روش خودت.

·        کسی که حتی از وجودش بی خبری تو را دوست دارد.

·        وقتی احساس می کنی دنیا به تو پشت کرده نگاهی بیانداز بیشتر مانند اینست که تو به دنیا پشت کرده ای.

·        همیشه شکایتی که به تو می شود به یاد داشته با ش و کلما ت زشت آنرا فراموش کن.

·        همیشه احسا ساتت را بیان کن به این ترتیب دیگران از آن باخبر می شوند.

·        اگر دوست خیلی خوبی داری زمانی برایش بگذار تا دریابد که چقدر برایش با ارزش هستی.

برای پرواز از صبح به شب ، بايد با اشک از غــروب رد شد . انتظار .. واژه ی غریبیه

خدایا این انتظار قشنگه اما زیادیش برای چیه ؟ پروانه ی عاشقی که از شمع دوره

غمخواری جز گل نداره . گردباد عشق ، خونه ی دل رو در هم می شکنه

آيا تکه نوری پيدا ميشه تا دل تاريکم را روشن کنه ؟

خنده ی من مثل قايقی هست که برای غرق شدن سايه ی خودش گریه میکنه

ماه بدون ستاره مثل خورشيد بدون غـروب است

سرانجام شمع بی پروانه خاموشی است

دارم انتظار می کشم .. خدا کنه زودتر بیای

چون دیگه طاقت ندارم با دیدن ثانیه های این ساعت انتظارتو بکشم

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است.  سکوت بی صدا  نيست .

سکوت صدايی است که شنيده نمی شود.
سکوت لحظه ايست که فقط نگاه ميکنی .
همان مرز نگاهی که همه چيز را ميشود با آن فهميد.
همان آرامش نگاهی که ميشود با آن تا لبه خط خيال رفت.
همان چرخش نگاهی که به طرف همه می چر خد و با همه چيز حرف ميزند.
همان نقطه ای که می توانی صدای گريه را درک کنی و صدای تپش قلب را.
سکوت همان حالتی است که ميشود صدای دور شدن را شنيد.
همان قصه ای که ميگويند ميشود خيلی آرام و بی حرکت فرياد زد.
سکوت همان حس غريبی است
که اگر با آن بروی به همه لحظه های گذشته می رسی و به همه آرزوهای آينده .
سکوت لحظه مرور خاطره هاست و لحظه ياد آوری زندگی .
و سکوت فاصله ايست بين نگاه و طنين صدا .
در سکوت ميشود فرياد زد . ميشود تنها شد تنهای تنها . !
ميشود بدون صدا حرف زد. و بدون تلاش فکر کرد

"تو مپندار که خاموشي ما
هست برهان فراموشي ما"

تو را قدم زده ام
با همین پاهای خوشکیده
تا انتهای رویاهای ت
جا مانده از اتفاقی شیرین
تو را بارها قدم زده ام
چه تلخ می گریزی
تا نیفتی در من
که همه ی ستاره هایت را
توی مشتم
تو می هراسی
نکند مشتم وا شود
یا رویاهایت را بدزدند
راست می گویی
حواسم پرت است و سر براه نیستم
و هی می میرم
از اتفاقی ساده
در ارتفاع استغنا و چشمان تو

قبول قبول
قدم هایم را بر می گردم
دوست دارم گفتن هام را
به گوش باد هایی بی نام می دهم
تا به صحرا های بی رویا
بی علف
و حتی سایه ای
ببرد

همیشه از عشق سخن باید گفت.

))عشق)) در لحظه پدید می آید، ((دوست داشتن)) در امتداد زمان. این، اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.

عشق، معیارها را در هم می ریزد; دوست داشتن بر پایه ی معیارها بنا می شود. عشق، ناگهان و ناخواسته شعله می کشد; دوست داشتن، از شناختن و خواستن سرچشمه می گیرد. عشق، قانون نمی شناسد; دوست داشتن، اوج احترام به مجموعه یی از قوانین عاطفی ست. عشق، فوران می کند- چون آتشفشان، و شره می کند- چون آبشاری عظیم; دوست داشتن، جاری می شود- چون رودخانه یی بر بستری با شیب نرم.

عشق، ویران کردن خویشتن است; دوست داشتن، ساختنی عظیم. عشق، دق الباب نمی کند، مودب نیست، حرف شنو نیست، درس خوانده نیست، درویش نیست، حسابگر نیست، سربه زیر نیست، مطیع نیست... عشق، دیوار را باور نمی کند، کوه را باور نمی کند، گرداب را باور نمی کند، زخم دهان باز کرده را باور نمی کند، مرگ را باور نمی کند... عشق، در وهله ی پیدایی، دوست داشتن را نفی می کند، نادیده می گیرد، پس می زند، له می کند و می گذرد; دوست داشتن نیز، ناگزیر، در امتداد زمان، عشق را دود می کند، به آسمان می فرستد، و چون خاطره یی حرام، فرشته ی نگهبانی بر آن می گمارد.

عشق، سحر است، دوست داشتن، باطل السحر. عشق و دوست داشتن، از پی هم می آیند; اما هرگز در یک خانه منزل نمی کنند. عشق، انقلاب است; دوست داشتن، اصلاح.

میان عشق و دوست داشتن، هیچ نقطه ی مشترکی نیست. از دوست داشتن به عشق می توان رسید، و از عشق به دوست داشتن، اما به هر حال، این حرکت، از خود به خود نیست; از نوعی به نوعی ست، از خمیره یی به خمیره یی... و فاصله یی ست ابدی میان عشق و دوست داشتن، که برای پیمودن این فاصله، یا باید پرید، یا باید فرو چکید.

سعي كن تنها باشي: زيرا تنها بدنيا آمده اي و تنها از دنيا خواهي رفت. بگذارعظمت عشق رادرك نكني: زيرا آنقدرعظيم است كه تورا نابود خواهد كرد. بگذار خانه ي عشقت خالي ازوجود باشد: زيرااگرعشقي درآن منزل كند به ويرانه هاي آن هم رحم نخواهد كرد. اما اگرعاشق شدي: سعي كن تنها يك نفر را دوست داشته باشي . سعي كن عشقي كه داري عشق پاك باشد. به خنده ي اوبخند وبه گريه اوگريه كن. و تنها براي عشق خود قدم بردار

این دشمنان نیستند که انسان را به انزوا می کشانند ، دوستانند

زیباترین هدیه

  RSS